Karta charakterystyki substancji chemicznej - fundament bezpiecznej pracy z chemią

O karcie charakterystyki myślimy jako o nowoczesnym dokumencie, potrzeba ostrzegania przed niebezpiecznymi chemikaliami sięga odległej przeszłości. Jak relacjonują źródła, już w starożytnym Egipcie hieroglify wewnątrz piramid zawierały wskazówki dotyczące bezpiecznego stosowania niektórych substancji. W epoce nowożytnej formalne karty bezpieczeństwa rozwinęły się na przełomie XX wieku – w USA w latach 1983-1987 OSHA wprowadziła obowiązek stosowania kart (ówczesnych MSDS), początkowo dla przemysłu morskiego, a potem dla wszystkich gałęzi przemysłu. W 2012 roku amerykańskie EPA zmieniło nazwę z MSDS na zunifikowany, 16-sekcyjny format SDS, co zbiegło się z globalną harmonizacją w ramach systemu GHS (przyjętego przez ONZ w 2003 r.).

W internecie krąży humorystyczna wersja karty SDS dotycząca „dihydrogenu monoxide” – co brzmi bardzo groźnie i naukowo, a w rzeczywistości oznacza po prostu… wodę (H₂O). Żart polega na tym, że opisuje się ją jak niebezpieczny związek chemiczny. Wspomina się np. że „powoduje korozję metali”, „w dużych ilościach może być śmiertelna” albo że „występuje w kwaśnych deszczach”. Dla kogoś, kto nie zna tej nazwy, wygląda to jak ostrzeżenie przed toksyczną substancją, a tymczasem chodzi o najbardziej nieszkodliwy i powszechny związek na Ziemi – wodę.